تبلیغات
مهدویت و فرهنگ انتظــــار
photo #1
photo #2
photo #3
photo #4
photo #5
photo #6
photo #7
السلام علیک یا ابا صالح المهدی
لهى عَظُمَ الْبَلاَّءُ وَبَرِحَ الْخَفاَّءُ وَانْکَشَفَ الْغِطاَّءُ وَانْقَطَعَ الرَّجاَّءُ وَضاقَتِ الاْرْضُ وَمُنِعَتِ السَّماَّءُ واَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَاِلَیْکَ الْمُشْتَکى وَعَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّةِ وَالرَّخاَّءِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ
اُولِى الاْمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَعَرَّفْتَنا بِذلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ فَفَرِّجْ عَنا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ یا مُحَمَّدُ یا عَلِىُّ یا عَلِىُّ یا مُحَمَّدُ اِکْفِیانى فَاِنَّکُما کافِیانِ وَانْصُرانى فَاِنَّکُما ناصِرانِ
یا مَوْلانا یا صاحِبَ الزَّمانِ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى السّاعَةَ السّاعَةَ السّاعَةَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرینَ
خدایا بلاء عظیم گشته و درون آشکار شد و پرده از کارها برداشته شد و امید قطع شدو زمین تنگ شد و از ریزش رحمت آسمان جلوگیرى شد و تویى یاور و شکوه بسوى تو است و اعتماد و تکیه ما چه در سختى و چه در آسانى بر تو است خدایا درود فرست بر محمد و آل محمد
آن زمامدارانى که پیرویشان را بر ما واجب کردى و بدین سبب مقام و منزلتشان را به ما شناساندى به حق ایشان به ما گشایشى ده فورى و نزدیک مانند چشم بر هم زدن یا نزدیکتر اى محمد اى على اى على اى محمد
مرا کفایت کنید الزمان فریاد، فریاد، فریاد، دریاب مرا دریاب مرا دریاب مرا همین ساعت همین ساعت هم اکنون زود زود زود اى خدا اى مهربانترین مهربانان به حق محمد و آل پاکیزه اش
مدعیان دروغین مهدویت



ظهور آخرین منجی عالم بشریت مهدی موعود(عج)، یكی از بارزترین و بدیهی ترین مسایل اسلامی و مورد تایید تمامی مسلمانان .............


منبع:در ادامه مطلب ذکر شده است.


**بازگشت به صفحه اصلی 



بویژه شیعیان است و تمامی فرق اسلامی این آیات و روایات و مفاد آنها را به گونه ای دركتابهای حدیثی و كلامی و تفسیری و احیانا رجالی و تاریخی خود متعرض شده و درباره آن به شكلهای مختلف سخن گفته اند. در عین حال، این مسأله بدیهی همچون هر مسأله دیگر گاه مورد سوء استفاده افراد یا گروه های مختلف قرار گرفته و اهداف و اغراض خاصی از این عمل دنبال می شود. با وجود این، سوء استفاده ها به اصل و اصالت این حقایق خدشه وارد نمی سازد. این مسأله مهم از همان زمان ائمه اطهار ( ع ) مورد سوء برداشت قرار گرفت و با برخورد قاطع آنان، مواجه شد. این روند انحرافی در عصر غیبت صغری بویژه پس از آن، به اشكال دروغین سفارت و نیابت خاصه امام عصر (عج) تجلی می نمود، كه مورد تكذیب آن حضرت و هشدار ایشان قرار می گرفت.
در این مجال، می كوشیم تنها به بخشی از آنچه در این وادی واقع شد و مسلمانان هنوز از پیامدهای ناگوار آن رنج می برند، اشاره كنیم.
***
سبائیه
پیدایش این فرقه، به پس از شهادت حضرت علی (ع) درسال 40هجری باز می گردد. اینان اولین دسته ای هستند كه در اسلام قایل به غیبت علی ( ع ) و بازگشت او شدند و ادعا كردند كه او به شهادت نرسیده است. آنها می پنداشتند علی(ع) تا آخرالزمان باقی است و روزی خروج كرده و زمین را از عدل پر خواهد كرد؛ چنان كه از ظلم پر شده است. اولین بار «عبدا... بن سبا» قایل به رجعت علی(ع) شد و فكر رجعت را میان شیعه القا كرد.
ناووسیه
یكی دیگر از این فرقه ها، فرقه «ناووسیه» است. اینان اعتقاد داشتند این غیبت درباره حضرت امام صادق (ع) واقع شده است. آنها در مسأله غیبت، با شیعه اثنی عشری هم عقیده هستند، ولی آن را بر امام صادق (ع) تطبیق كرده، گفتند كسی كه غیبت كرده امام صادق (ع) است. البته شیخ صدوق احادیث مربوط به شهادت امام صادق (ع) را ذكر و مدلل می كند كه اعتقاد آنها باطل است. اخباریون
اخباریون كسانی هستند كه توجه ویژه ای نسبت به اخبار دارند و برخی از ادله صحت و سقم احادیث را هم به گونه اصولیین نپذیرفته اند و هر حدیثی را كه در كتابهای روایی وجود دارد معتبر دانسته و رد این احادیث را جایز نمی دانند. در خطبه 201 نهج البلاغه آمده است كه آن قدر احادیث دروغین در زمان پیامبر اكرم (ص) به وجود آمد كه ایشان برخاستند و خطبه خواندند و فرمودند كسی كه یك كلامی را به من نسبت ناروا بدهد، جایگاهش در آتش خواهد بود. بنابراین، اخباریون در مقام ادعا می گویند كه ائمه اطهار (ع) دارای مقام والایی هستند و احادیثی كه در كتب نقل شده - ولو این كه ممكن است از ناحیه آنها صادر نشده باشد - در نظر ما محترم می باشد و البته ما هم در این اعتقادات تا حدودی شریك هستیم. اخباریون ملاكهای صحت و سقم را در مورد احادیث جاری نمی كنند و حدیث را به صرف این كه در كتب اخبار وجود داشته باشد، معتبر قلمداد می كنند.
زیدیه
عده ای با تمسك به روایت پیامبر(ص) كه فرمودند:«ان المهدی من ولدالحسین و انه یخرج بالسیف و انه ابن سبیة». «مهدی از فرزندان حسین(ع) است و او با شمشیر به پا می خیزد و مادرش بهترین كنیزان خواهد بود.» زمانی كه زید بن علی بن حسین بن علی بن ابی طالب قیام خود را علیه امویان آغاز كرد، گفتند: چون او از نسل حسین(ع) است و قیام به سیف علیه ظالمان كرده و از سویی فرزند اسیر است، پس او مهدی موعود می باشد. كنیه زید ابوالحسن و مادرش كنیزی بود كه مختار بن ابی عبیده او را به علی بن الحسین(ع) بخشیده بود.
واقفیه
فرقه واقفیه به مهدویت امام موسی كاظم(ع) معتقدند، بر آن حضرت متوقف شدند و در انتظار او نشستند. البته، منظور آنان از مهدی، مفهوم نجات بخشی آن بود كه وانمود كردند او نمرده و ظهور خواهد كرد. این گروه از واقفیه را «ممطوریه» و «موسویه» یا «موسائیه» هم گفته اند. اینان معتقدند امام موسی كاظم(ع) همان مهدی قائم است و غایب شده است. شیخ طوسی می فرماید: وفات آن حضرت مشهورتر از آن است كه محتاج به ذكر روایت باشد و كسی كه مخالف آن است، در حقیقت منكر بدیهیات است. محمدبن یعقوب كلینی با سند خود از علی بن جعفر و او از برادرش امام كاظم(ع) نقل كرده كه فرمود: هنگامی كه پنجمین امام از فرزندان هفتمین امام (امام كاظم) غایب شد، مواظب دینتان باشید. همانا صاحب این امر را غیبتی است؛ به گونه ای كه معتقدان به امامت او، از این عقیده باز می گردند و این امتحانی ازجانب خداوند می باشد.
جعفریه
فرقه جعفریه معتقد بودند برادر امام حسن عسكری(ع) «جعفر بن علی» امام است و مهدویت او را باور كردند. این فرقه در چگونگی انتقال امامت از امام هادی(ع) به جعفر، برادر امام حسن عسكری(ع)، دچار اختلاف شدند و به چهار فرقه منشعب گردیدند.
عسكریه
فرقه عسكریه به مهدویت امام حسن عسكری(ع) معتقد شدند. بدین معنا كه او قائم (مهدی) است و اكنون در حالت غیبت به سر می برد و بعداً ظاهر خواهد شد تا جهان را از عدل و داد پر كند. این فرقه نیز در كیفیت قائم بودن امام عسكری(ع) به سه گروه منشعب شدند.
اسماعیلیه
گروهی از اسماعیلیه عقیده دارند اسماعیل فرزند امام صادق(ع) فوت نكرده است؛ بلكه از باب تقیه، نسبت مرگ به وی داده شده است. او رجعت خواهد كرد و جهان را از عدل و داد پر خواهد ساخت و او را مهدی و قائم منتظر می دانند. اینها معتقدند امام ششم(ع) او را در زمان خویش به جانشینی منصوب كرده است و چون نص بر امامت رجوع ناپذیر است و بداء نیز محال است، پس امام هفتم اسماعیل خواهد بود و امام صادق(ع) از بیم آسیب رسیدن به وی، او را از دید مردم پنهان كرد.
شیخیه
شیخ احمد احسائی مؤسس فرقه شیخیه است، برخی از مریدان وی از او فردی استثنایی و دارای الهامات و امدادهای غیبی، ساخته اند، ولی بیشتر این اوصاف توسط پسرش به او الهام می شد. مریدان وی ادعا كرده اند كه شیخ، علمش را از عالم اعلی گرفته است؛ برخلاف دیگران كه با همه سعی و كوشش وافر خود از آن عاجز هستند.
شیخ احمد احسائی دارای مسلكی اخباری بود. او به اموری غریب معتقد بود كه با اعتقادات شیعه امامیه كه در طول قرون متمادی در كتب كلامیه و اعتقادیه خود به صورت مختصر و مطول بیان كرده اند، فاصله زیادی دارد. وی معتقد بود قرآن، كلام نبی (ص ) است و با این كلام، منكر وحی بودن قرآن می گردد. بعد از مرگ شیخ، فرقه او به شعب مختلف تقسیم شد.
كشفیه
سید كاظم رشتی فرزند سید قاسم رشتی گیلانی حائری، ایرانی الاصل بود و در سال 1212ه متولد شد. وی در 21 سالگی به كربلا رفت و تا آخر عمر در آنجا ماند و عقیده شیخ احمد احسائی را ترویج می كرد. بعد از فوت شیخ، از بین مشایخ شیخیه، وی چون جرات زیادی در اظهار عقاید سلف خود داشت به عنوان رئیس انتخاب شد. او بر عقاید سلف خود، اوهامی جدید افزود و ادعاهای شبیه به كشف داشت. شاید به همین خاطر، به آنها كشفیه می گویند. سید كاظم 20 سال رئیس فرقه بود و بین پیروانش در ایران و عراق، ركن رابع بود. وی نزدیك به 120 كتاب تألیف كرد كه در بردارنده ادعاهایی عجیب است. او كه اغلب كتابهایش را با رمز می نوشت، مهدویت را به صورتی موهوم مطرح می كرد. برای مثال می گفت: الآن مهدی در بین شماست. او حتی مبلغانش را به اطراف می فرستاد كه آماده باشید، آقا می آید و گاهی می گفت آقا بین خود شماست. به خاطر همین افكار خرافاتی و موهوم، یكی از شاگردان بارزش به نام علی محمد باب ادعا كرد كه من باب امام زمان هستم. بعد ادعا كرد كه خود مهدی هستم. مردم هم دور او را گرفتند و زیربنای بابیت شكل گرفت.
بابیه
بنیانگذار فرقه بابیه، سیدعلی محمد شیرازی است. از آنجا كه او در ابتدای دعوتش مدعی بابیت امام دوازدهم شیعه بود و خود را طریق ارتباط با امام زمان می دانست، ملقب به «باب» گردید و پیروانش را «بابیه» نامیدند. وی در كودكی به مكتب شیخ عابد از شاگردان شیخ احمد احسائی رفت و خواندن و نوشتن آموخت و از همان دوران با شیخیه آشنا شد، در نوزده سالگی به كربلا رفت در درس سید كاظم رشتی حاضر شد. در همین درس بود كه با مسایل عرفانی، تفسیر و تاویل آیات و احادیث و مسائل فقهی به روش شیخیه آشنا گردید. پس از درگذشت سیدكاظم رشتی، مریدان و شاگردان وی جانشینی برای او می جستند كه مصداق «ركن رابع» شیخیه باشد؛ میان چند تن از شاگردان رقابت افتاد و سید علی محمد نیز در این رقابت شركت كرد. او پای از جانشینی سید رشتی فراتر نهاد و خود را باب امام دوازدهم شیعیان یا «ذكر» او، یعنی واسطه میان امام و مردم شمرد. علی محمد در آغاز امر بخشهایی از قرآن را با روشی كه از مكتب شیخیه آموخته بود تاویل و تصریح كرد كه از سوی امام زمان( ع) مامور به ارشاد مردم است. سپس مسافرتهایی به مكه و بوشهر كرد و دعوت خود را آشكارا تبلیغ نمود. پس از مدتی كه گروه هایی به او گرویدند، ادعای خود را تغییر داد و از مهدویت سخن گفت و خود را مهدی موعود معرفی كرد و پس از آن ادعای نبوت و رسالت خویش را مطرح كرد و مدعی شد كه دین اسلام فسخ شده است و خداوند دین جدیدی همراه با كتاب آسمانی تازه به نام «بیان» بر او نازل كرده است. علی محمد در كتاب بیان، خود را برتر از همه پیامبران دانسته و خود را مظهر نفس پروردگار پنداشته است. در زمانی كه علی محمد هنوز از ادعای بابیت امام زمان ( ع ) فراتر نرفته بود به دستور والی فارس در سال 1261 ق دستگیر و به شیراز فرستاده شد و پس از آنكه در مناظره با علمای شیعه شكست خورد اظهار ندامت كرد و در حضور مردم گفت: «لعنت خدا بر كسی كه مرا وكیل امام غایب بداند. لعنت خدا بر كسی كه مرا باب امام بداند.»
چنانكه می دانیم، در سده های اخیر نیز فرقه هایی اندیشه ناب مهدویت را وسیله ای برای رسیدن به اهداف و آمال دنیوی خویش قرار دادند و چند صباحی خلق روزگار را به خود مشغول ساختند.
بدون شك، آسیب شناسی اندیشه مهدویت و پالایش این اندیشه از افكار انحرافی بر غنای هر چه بیشتر آن خواهد افزود و نسل جوان را نیز از درافتادن به برخی از این انحرافها حفظ خواهد كرد. آنچه مسلم است آنكه، اندیشه ظهور حضرت حجت ( عج ) نه تنها با شكل گیری این اندیشه ها رنگ نباخته و از میان نرفته بلكه هر روز بر غنای آن افزوده شده است.

منابع :
1 - تاریخ عصر غیبت، مسعود پور سید آقایی و دیگران
2 - تاریخ شیعه و فرقه های اسلام، دكتر محمدجواد مشكور
3 - تاریخ اسلام، دكتر علی اكبر فیاض
4 - كمال الدین و تمام النعمة، محمدبن علی بن بابویه (شیخ صدوق)
5 - تشیع در مسیر تاریخ، دكتر سید حسین محمد جعفری
6 - الكامل، ابن اثیر


  01:09 ب.ظ  1391/02/28  فریبرز جلوه گر